E Fraüeläwe

LUEGINSLAND: Gschejti Resser

Friedel Scheer-Nahor

Von Friedel Scheer-Nahor

Sa, 10. Februar 2018

Kolumnen (Sonstige)

Dreijedrissigdoiserdachthunderachzig Dag het d Lisbeth-Gotti derfe uf däre Wält vebringe. Sie het gläbt, wiä vieli Fraüe in ihre Generation un wiä sie s dunkt het, as es vorgsähne isch: Mit finf Gschwischtr ufgwachse, vu klei o – un noch de Volksschuel sowieso – ufem Hof mitgschafft, ghirate, in de Bürerej vu ihrem Monn witergschafft, s Vieh un de Garte vesorgt, drei Kinder ufzoge, de Monn velore, de Muet aber nit, s Alldagsgschäft umtriebe – un aü no in de Vewandschaft üsgholfe. Bis d Kraft longsom ringer wore isch un sie bi de Dochter no e baar Jährli vebrocht het. Die letscht Strickete isch nur noch halber fertig wore.
Noch de Licht isch iber diä alte Zitte gschwätzt wore. Jeder het vezellt, was ihm no denkt, un s isch aim wieder emol ufgonge, wiä veschiede doch s Läwe vu de Männer un de Fraüe gsi isch. Do isch streng greglet gsi, was d Ufgabe vu de Monnsvelcher gsi sin un was d Wiibervelcher so alles z due gha hen. Nur während em Kriäg het d Not elimol de Hebel rumglait. Do hen d Fraüe aü Männerarwete iebernemme miäße. So isch diä jung Lisbeth emol mitem Fuehrwerk in d Kreisstadt gfahre. S isch ere zerscht nit wohl gsi debii, aber s isch nit anderscht gonge. Un s isch zletscht aü no gspässig gsi. Denn wu sie unterwägs gsi isch, hen ihri zwei Resser nit nur de Wäg sälwer gwisst un sin brav druf los zottlet. Sie hen aü bi jedem Stroßewart, wu sie troffe hen, oghalte un gwartet, bis e baar Wort gwächslet wore sin. So sin sie s gwehnt gsi vu ihrem Fuehrmann un so hen sie s ihre Fuehrfraü bejbrocht.