Us minre Zit

LUEGINSLAND: Gschichte abluuschtere

Markus Manfred Jung

Von Markus Manfred Jung

Sa, 18. November 2017

Kolumnen (Sonstige)

Woher chunnt des, wo mer schribt drüber, woher? Vom Lebe welleweg, vo sellem, wo mer selber lebt. Un wenn s au no so gwöhnlich wär. Luege, loose, luschtere, im Lebe d Gschichten abgünne, abluchse. Meh bruucht s nit. Un mänkmool warte d Gschichte grad neben an eim. Im chleine Dörfli, won i leb, han i au e wackre alemannische Versschmid in de Nochberschaft. De Röther Albert. Churz vor de Hundert stoht er un cha verzelle, dass de numme spicksch un zueloose muesch.

Wenn ein si Läbensgschicht eso natürlich afange losst: I bi am 30. März 1919 uf d Welt cho, mi Muetter hät sellemools e Ma us Mulberg ghürote. Won i do gsi bi, hät er abgschtritte, dass er de Vatter sig. Sellemools isch mer no nit so wiit gsi, dass mer des feschtschtelle hetti chönne. D Eh isch gschide worde un mi Muetter hät mi zue Pflegeltere gä. Aus Jugendamt hät do siini Finger drin gha. Drum bin i in de Langenau unterchoo, d Muetter hät jo schaffe müeße. S denkt mer no ebig, wo mi s Fürsorgeamt us de Familie gholt hät un zuen re andre tue hät z Langenau. I bi unterernährt gsi. Die neui Familie hät Landwirtschaft gha. Do han i meh z esse kriegt un sogar Milch. Mi Muetter isch Hushaltshilf bim e Schniider gsi. Do isch si schwanger worde von em un i ha e Stiefbrueder kriegt, de Franz. Au er isch zue Fremde cho…" Un so goht s wiiter. E ganz normalis Lebe halt, für selli Zit.

Was isch drus worde? An Hebels Geburtstag, am 10. Mai, hät er mit sinre Helen chönne Iiserni Hochzit fiire. Un s Lebensmotto isch: "Due nit mit dim Läbe schbiile, du weisch dasses choschtbar isch. Domols het mes dir jo geh, dass du läbsch un dankbar bisch."