Gabriel Andres

LUEGINSLAND: Ke Kart, wu basst

Harald Noth

Von Harald Noth

Mo, 21. November 2016

Kolumnen (Sonstige)

Dr Gabriel Andres isch im Beruefsläbe Giiger gsii, dr het im Stroßburger Orkeschter gspiilt. Si Härz het fir s Elsass gschlage; dr het im Alter aü "Rot un Wiss" rüsgä, e autonomischtischi Zitschrift. In minem letschte Briäf han i nem mi Sorg iber d islamisch Iiwanderung mitdeilt gha. Dr het zruckgschriibe: "Ja, die Geschichte mit den Migranten nimmt gefährliche Konturen an. Aber können wir anders handeln, wir, die wir uns Christen nennen?" Ich han gwisst, ass dä 91-Jährig sich afange viil mit Gott un mit en Dot bschäftigt het. Ich han d Antwort un dr versproche nägscht Bsuech monetlang nüsgschobe, bis i diämol d Nochricht bikumme han, ass er gstorbe und scho begrabe isch. E eländigs Gfiähl het sich do in miinere Bruscht verbreitet, i han mer Vorwirf gmacht. Är het si letschte Briäf unterschriibe gha mit "In alemannischer Treue". Un ich? Wennigschtens jetz noch e Kart an si Fraü. Ich hol d Karte-Schachtle un lueg diä niin Bejleidskarte durch, wu drin sin. Uf keinere e Griz. Ja gits des? Doch, in unserem Land gits des schiints. S het in dr Läde, wu ich verkehr, eifach küüm meh Drüür-Karte mit Grizer oder andere chrischtlige Symbol. Halt, doch, do isch enni mit Händ, wu bätte un eme Spruch vum Rilke: "Und doch ist Einer, welcher dieses Fallen/ unendlich sanft in seinen Händen hält." E schens Värsli, wu Droscht ka spände. Friili isch dr Rilke ke Chrischt gsii un si "Einer" nit dr uferstande Chrischtus, wu dr Gabriel dra glaübt het.