D Heimet uf em Land

LUEGINSLAND: Schinkeamlette mit Öpfelmues

Markus Manfred Jung

Von Markus Manfred Jung

Sa, 16. Juni 2018

Kolumnen (Sonstige)

S isch schon e bizzi schreeg, wie de Begriff Heimat uf eimool wider überall ummepurzlet. Wenn sogar scho d Bild-Zittig e Sondernummere in jede Briefchaschte steckt, gratis, – un bi mir au ummesuscht. I glaub, de Vatter hetti si Freud drab, dass de Ehretitel Heimetdichter, won er tapfer trage hät, hüt nümmi nummen en ander Wort für literarische Dorftrottel isch. Vo all däne Definitione, wo mer mini Schüeler im Seminarkurs für Heimat gä hän, isch mer dä mit de vertraute Grüch un Gschmäcker am nögschte gange: Badische Küche. Suuri Chuttle, Leberli, Nirli, mit Röschti un Salat. Schinkeamlette mit Öpfelmues. Suppefleisch mit Rote Rahne, Härdöpfel un Meerrettigsoß. Rehrucke mit Rotchrutt, Esskaschtanie drin, Chnöpfli un Soß un un un. D Heimet isch mer uf d Zunge glege, hät mer in d Nase gschtoche, un sell uf em chürzeschte Weg. Un glii isch mer iigfalle, won i des alles gnieße darf, nit numme däheim. Un won i däzue ane no fründli bedient wird, au im gröschte Gschtürm! Nit so übertribe gschäftig, aber mim e chernige Spruch.
D Landschaft isch vor mer ufgange, mit winzige Örtli drin, Chuehneschter, wie si sage, mit so gwundrige Näme wie Pfaffeberg un Wollbach, Sallneck un Schwand, Wiechs, Herreschwand un non e paar meh. D Heimet lit halt eifach uf em Land.