Wenn Sie sich diesen Artikel vorlesen lassen wollen benutzen Sie den Accesskey + v, zum beenden können Sie den Accesskey + z benutzen.

15. Oktober 2011

LUEGINSLAND: Alter Huet

Mir zwei Burskinder hän de guet Kittel un s’Kleid ussem Kaschte gholt. Mit ere Handvoll fremde Litt hugge mer am Tisch bim vornähme ball in Freyburg. Alli schlotze an de Entebruscht un diän äweng vornähm. Dass an demm edle Obe Hochditsch g’schwätzt wurd, isch so klar, wiä dass zum ä Frack ä Zilinder gheert, un nit im Vatter sinni alt Schaffkapp. Odder?
Kurz vor de Zwölfe, s’Dessert isch verspeist, kumme mer uffs Private. Do lueg, alli simmer Nigschmeckti vum Land: Isebach, Neyschtadt, Waldshuet, Kleins Wiesetal, Ortenau – un wiä hämmer uns vorher einer abbroche mim Schwätze!
Jetzt lege mer de Sprocheschalter um, des kinne alli uff Kommando – will mer des jo im Beruef au kinne muess. Pletzlich hehrt mer ä "ch" un ä "ha nai" un ä "gopferdeckelnochemol!" Am Eins simmer uns einig, dass Schleckli, Marmelad, Guetseli un Schnitte s’nämlig isch, am Zwei kinnt mer meine, dass mer s’Hochditsch ganz verlährt hän un am Drey wehre mer ä bläschdiger Guller ab, wu vum Disch denäwe zue nis kumme isch un kraijt: "Ich habe den Dialekt schon lange abgelegt. Ist doch ein alter Hut."
Uffem Wäg nuss us de Feschthall hämmer demm freche Vogel ä warms Nescht deheim gwunsche un hän kittert wiä verruckt – un wer sufer uff unseri Kepf gluegt het, het gsähne, dass mer alli d’alemannisch Schaffkapp vum Vatter uffghet hän. Zum Frack und Kleid. Het ebber gmeint, des dät nit zämmebasse?

Autor: Ulrike Derndinger