Land-Art

LUEGINSLAND: E Hirniwösch wär nötig

Markus-Manfred Jung

Von Markus-Manfred Jung

Sa, 27. Januar 2018

Lueginsland

Siter Monet stoht e wunderschön wißi Wöschmaschine nit wiit vo de Stroß zmitts uf re Weid im Chleine Wisetal. Un jede Tag fahre Hunderti dra vorbei un sinire über de Sinn vo däre einsame Wöschmaschine im Gländ. Natürli luegt mer jedis Mool dure, ob si öbbe no dooschtoht un ob sich öbbis an re verändret hät. Un i glaub, i tät si vermisse, wenn si mi emool nümmi zum Noochdenke tät bewege. Hät si öbber verlore? Aber worum? Worum grad dört? Isch si älleiglo worde vo de Fahrende, wo amig in de Nööchi campe? Oder – jerenei, jetz han is. Ländart, des isch doch son e Kunschtschtrömig, wo Zügs in d Natur gsetzt wird zum Scherfe vo de Sinn vom Anelueger. Steichreis, Steimännli, Holzpyramide, Bluemefigure, Stecke. Jo natürli! Do isch e neue Kunschtweg entschtande, entlang vo de Strooß, wo uns allewiil mobile Umweltverhunzer zeige will: D Natur bruucht uns nit, aber mir ämend d Natur. E herre- un frauelosi Wöschmaschine ohni Aschluss, einsam, wie mir in unse Blechchischten uf de Strooß. Funktionslos, e Mahnmool für unse gschtörte Umgang mit de Umwelt. Un jetz verschtand i au die Arrangements vo däne wiße, grüene un rosig Chisto-verpackte Heuballe. Alles Menetekel, alles Schriften an de Wand. Un grad jetze, wo die Wöschmaschine einsam uf eme chleine Hügeli zmitts im überschwemmte chleine Wisetal thront hät! Dankschön, du Künschtler, wo uns die Wöschmaschine gschenkt hät uf de Weid.