Kettenhunde

LUEGINSLAND: S End vun de Kett

Ulrike Derndinger

Von Ulrike Derndinger

Sa, 23. November 2019

Kolumnen (Sonstige)

Schereschliffer, Bäffzer, elender Keip – de Rex het uf sinnem Burehof kei scheeni Iwernämme ghan un e hundsliedrigs Lewe. Er isch kurz ghalte wore, an de Kett un bim Fresse, dass er giirig bliibt un anschleet, wenn Fremdi oder Ibrecher oder Vertretter uf de Hof kumme. Vorem Loch im Schiiretor isch e Topf gstande, wu noochem Mittagesse de Rescht vun de ufgwärmte Supp niigleert wore isch. Wenns pfläscht het, isch der Schäferhund usem Loch gschosse, dass er s Muul in d Schlembe drucke kann. Wenn d Kett fertig gsin isch, hets g’rätscht un de Rex isch mit de Vorderfieß e Sekund in de Luft ghänkt. Will s Halsband dodebi uf d Gurgel druckt het, het er gworgst wie ab. Keiner het sich zuem Rex traut. Sogar de Hofherr selber het Angscht ghet, dass d Kett nit hebt. Bim e Bsuech vun de Verwandtschaft isch s derno passiert. De Rex schiesst nuss, d Kett isch am End, risst mit de Verankerung usem Schiiretor nuss un – nix. Der Hund bliibt verschrocke do stehn, wu sinni Welt siter zehn Johr ufheert. Un er bäffzt un stiigt vornenuf un bäffzt un stiigt wie anbäbbt uf de gliche Stell. Ebbs anders kennt er nit.