Wetterkapriolen

LUEGINSLAND: Roschtiger Wald

Wendelinus Wurth

Von Wendelinus Wurth

Sa, 25. Juli 2020

Kolumnen (Sonstige)

Mr kinnt meine, de Wald tuet roschte. E roschtbruner Schimmer hängt driwer, wie wenn er us Iise wär un z lang z vil Wasser abkriegt hätt. Debi isch es grad anderschtrum. S Wasser fehlt – schu siter e paar Johr räängt s z winig un de Grundwasserspiegel sinkt. D Forschtwirt sage, mir sin noch im Wasserdefizit vun de letschte zwei Johr.
 S het schu so lang nimm gnue gräängt, ass de Bode pickelhert isch, un nit emol de Landräänge hilft, wu sunsch als ganz langsam tief in de Bode niischlupft – au der dringt nimm durich un rennt grad furt in d nächschtniider Rinni.
Wie wenn des nit schu schlimm gnue wär, kunnt au noch s himmlische Kind dezue, de Wind, wu – so kunnt s mr vor – siter em Feber mit kum ere Paus bloost un fascht allewil us em Norde. Der nimmt die paar Räängetropfe, wu gfalle sin, grad wider mit in Siede, wu normalerwiis unser Räänge herkunnt, us em Belforter Loch.
 Kei Zwiifel, s wurd wärmer, un d Obschtbaim hen s au schu gmerikt, un bliehge zwei Woche friehger as wie sunsch als – un prompt werre d Blieteknoschpe an de Spitze vun de Zwiig veflemmt. Des hole d anderi Knoschpe nimm uf, sait miner Vater.