Blick in die Zukunft

LUEGINSLAND: Wüst und leer

Ulrike Derndinger

Von Ulrike Derndinger

Sa, 04. Januar 2020

Lueginsland

Wenn selli Johrhundert alt Lind, wu in de Rhinebeni in de Ortenau zwische Allmeschwiir un Kirzl steht, verzehle kinnt – was dät si in de Zuekunft sähne un sage? Villicht des: "Es isch heiß. Hit, Anfang 2220, het’s 34 Grad im Schätte. D Sunn brägelt uf minni schrundig Hutt. Mir häns vum März bis in de Dezember saichwarm. Mir hän Iwerschwemmunge, Tornado un langi Zitte unni ei Schluck Wasser vun owwe. Ich kinnt grad devunlaufe, wenn i nit do verwurzelt wär. Vor zweihundert Johr hab ich iwer Erdbeere, Mais und Duwack gluegt. Derno ischs degege gange. Hit sin Banane un Palme mini Nochbere. D Bure sin mit Elektrobulldogg unterwegs. Diesel, Benzin? Kei Tropfe iwrig. Wie d Kesselflicker hän d Lit um d letschti volli Guttere ghändelt, hän selli verzehlt, wu unter mir de Schätte gsuecht hän. Baggersee sin vertrickelt un s Flussbett vum Rhin isch zum e Vergnügungspark umfunktioniert. Mit Krokodill un Schlange. Mit U-Bahn-Anschluss. Der Park nutzt denne viile Lit, wu us noch elendere Länder zue uns herkumme, awer nix. Si hän kei Pfennig fir de Itritt – un ihri Heimet isch verlore. Ob sich des Pärli, wu um s Johr 2020 bi de Rascht ihri Buechstabe in de Stamm g’ritzt het, d Zuekunft so vorgestellt het? Hätte si derno alles anderscht gmacht? Ich schwitz eso. Nomol hundert Johr un alles do isch wiescht un leer. Un ich bin als Sand im Wind verweht."