Lueginsland

Vekarde: Hinter s Wort gluegt

Friedel Scheer-Nahor

Von Friedel Scheer-Nahor

Sa, 23. September 2017

Lueginsland

Vor kurzem isch mir wieder emol e Wort begegnet, wu wahrschiints nimmi viel kenne: Vekarde. So kammer here: "Geschtert z Obe isch am Stammdisch de Hansjerg vekardet wore". Dodemit will mr sage, dass der Mann – nit ganz freiwillig – fir e ganze Hüffe Gsprächsstoff gsorgt het.
Nur, um was fir Karde hondlets sich do? Gohts do um Spielkarde? Oder viellicht um Karteikarde, wu s ganz Lotterläbe vum Hansjerg druf stoht, oder emend um Poschtkarde? Keins devu, s goht gar nit um Karde üs Papier. Des Wort goht uf e Arbet zruck, wu mit de Schofwulle z due het, wu de Schof noch em Winter vum Buckel gschnitte wird. Die macht mr vorem Spinne süfer un ziägt sie mit ere Karde, eme Brätt mit Negel, so lang üsenander bis sie so glatt isch, dass mer sie licht witter veschaffe kann.
Wemmer also Wulle vekardet, luegt mr des, was ufem Disch lit, vu alle Sitte oo. Jedi Mischtbägle un jedi Ägle wird rüszoge, bis alles süfer gstrählt isch un mer e glatte Buschel het. So ischs, wenn die Richtige zsämmekumme. Alles, was in ere Gmei de Astupf zum s Müül Verisse git, wird besproche. Diä kleinschte Schnäferli were gsämmlet, sortiert un zum e Urteil zsämmedrillt. Zum Schluss isch diä Sach klar, de Käs isch gässe un de Geiß isch gstrait. Jedefalls so lang bis wieder e neji Kueh durs Dorf laüft.