D Natür

LUEGINSLAND: Frächi Krabbe

Friedel Scheer-Nahor

Von Friedel Scheer-Nahor

Sa, 30. Juni 2018

Kolumnen (Sonstige)

D Krabbe nemme efonge iberhand un sin wäge dem nimmi so arg guet glitte. Nit nur, dass si friähj am Morge e Krach moche, dass mr nimmi schlofe kann, si len aü s eint oder onder Hiffli keje un vedäfere so alles um ihri Baim erum. Aber s git no gonz anderi Frächheite, wu si sich leischte. Ich bin uvehofft druf gstoße wore, wuni diä Zitt heimkumm un s Gartedeerli ufmoch. Do honi sone Krajer vewitscht bi sinem elende Wärk. Grad no honi gsähne, wiäne schwarze Pfiil üsem Wasser schiäßt un no isch si vor mr gläge, diä gonz Bescherung: Unser groß wiss Koi-Karpfe lit uf de Sitte am Rand im seichte Wasser un bluetet. Natirlich isch er nimmi z rette gsi. E paar Schnapper het er noch gmacht, no ischs winiger wore. Ich hon miäße zueluege, wiäner stirbt. Oh je, honi denkt, hoffentlich hen diä fräche Kaibe jetz nit e neji Schläckerej uf ihrem Speisezedel erlickeret. De gonz Nommidag bini um de Wejer rum diselet un bin tatsächlich meh vegelschteret gsi wiä diä Kamerade, wu noch ibrig bliebe sin. Seeleruehig hen diä ihri Runde drillt, wiä wenn nit bsunders gschähne wär. Des isch halt d Natür, honi denkt. Was d Natür aber noch isch, het sich e paar Dag später zeigt, wu d Sunne gonz heiter in de Wejer nii zunde het. Do hemmer si gsähne: Lütter kleini wiss-rot-schwarz-gschäckti Fischli. Sticker zwonzig jungi Koi-Karpfe hen sich diäf im Wasser dummlet un e mundere Kindergarde abgää. Bis diä de Krabb vewitscht, genn e paar Jährli ins Lond.